CLICK HERE FOR FREE BLOGGER TEMPLATES, LINK BUTTONS AND MORE! »
Showing posts with label Stories. Show all posts
Showing posts with label Stories. Show all posts

Wednesday, April 13, 2011

4 seasons Winter: Snowy Wish

Lord please sana wag niyo pang bawiin ang buhay ko. Sana makita ko pa siya ngayong pasko. Makita ko lang siya okey na yun na regalo sakin.

Tinigil ko na ang chemotherapy ko dahil ako ang nahihrapan. Mas gugustuhin ko pang mamatay kaysa sa ipagpatuloy ko ang pagpapachemo.

*Flashback*

"Ms.Julia, I'm sorry to tell you that you have approximately 2 months to live," sambit ng doctor ni Julia. "It may be more or less but you are lucky if you reach the month of January."

*Flashback end*

Nawindang ako noon nung sinabi sakin yun ng doktor ngunit natanggap ko rin kinalaunan.


Umuwi ako sa Korea dahil gusto kong magsorry sa mga nagawa ko kay Henry bago ako kunin ng Diyos. Sana mapatawad niya ako. Ako nga pala si Julia, 28 years old na ako. May brain cancer ako at binigyan na ako ng taning ng doktor. Sa kay dami dami ng mga tao hindi ko alam kung bakit ako ang napili ng sakit na to.

Ilang oras rin ang binyahe ko. Mula states hanggang Korea. Medyo malayu-layo rin ang biyahe. Nageroplano ako papunta. Isang araw ang biyahe.

7am nakarating na ako sa Korea. Marami ang nagbago, may mga bagong business establishments at mga bagong restaurant at meron din namang nagretain.

Tinawagan ko ang tita ko para sunduin ako. Inantay ko siya sa airport.

"ANAK!" Niyakap ako ng tita ko at pinaghahalik. Parang anak na nga talaga ang turing niya sakin simula nung mamatay ang nanay ko siya na ang nagalaga sa akin.

"Kamusta ka na?" Kinamusta niya ako.
"Okey naman po,"sagot ko sa kanya.
"Alam ko hindi," sinabi niya sa akin.

Minabuti kong hindi sabihin sa kanya ang taning ko sa buhay dahil ayoko siyang magalala sa akin. Alam niya na may sakit ako ngunit hindi niya alam na tinaningan na ako ng doktor ko.

Pagbalik ko samin nakita ko ang mga kaibigan ko. Sina Brandon, Jenny at Michael.

"Kamusta ka na? Namiss ka namin bes," wika ni Jenny.
"Oo nga eh," sangayon ni Brandon
"Okey naman ako," sinabi ko sa kanila.
"Alam ko hindi," wika ni Jenny.
"Eh alam mo naman palang hindi eh ba't ka pa nagtatanong? Gaga rin to," sambit ko.
"Haha." tawa silang lahat.

Si Michael ang pinakatahimik sa kanilang lahat pero pag nandyan ako nagoopenup kami sa isa't isa. Siya pinakabestfriend ko sa lahat. Ang akala nga nila kami ang magkakatuluyan eh kaso hindi kasi bading si Michael.

"Julia," tinawag ako ni Michael.
"Oh. Namiss kita," wika ko.
"Bukod samin may nakakalimutan kang bisitahin."
"Hindi muna siguro ngayon."
"Julia, alam ko tinaningan ka na ng doktor. Kaibigan ko ang doktor na iyon. Hindi ka makapaglilihim sakin." Nagulat ako nung sinabi niya sakin iyon.
"Don't worry Julia, hindi ko sasabihin kay tita. Bisitahin mo na siya bago pa mahuli ang lahat," wika niya.
"Kaso baka hindi na niya ako matanggap. Natatakot ako," sinabi ko ang mga posibilidad na mangyari sakin.
"Anu mang sabihin niya sayo tanggapin mo kasi hindi mo naman makokontrol ang damdamin ng tao diba?"
"Pero I need time," sinabi ko sa kanya. "Kung kunin man ako ng Diyos agad sayo ko na lang siya ihahabilin."
"Sige, don't worry aalagaan ko si Henry gaya ng pagaalaga mo sa kanya dati," wika niya.
"Thank you." Alam ko masakit rin kay Michael na mawala ako. Kahit hindi siya umiiyak alam ko kung ano ang emosyon niya.

Tatlong linggo ang nakalilipas at ramdam ko na ang pagkahina. Tinitiis ko ang sakit pero hindi ko na kaya. Sinugod ako sa hospital at doon na ako nagpahinga.

"Sabi ko sayo eh. Puntahan mo na si Henry," sambit ni Michael sakin. "Yan tuloy huli na ang lahat."

"Hay. Tulungan mo na lang akong umalis sa ospital. Tas pupuntahan ko na siya," wika ko."Hay naku naman. Kung pinuntahan mo lang siya habang maaga pa hindi na sana aabot ng ganito," galit na sinabi sakin ni Michael.
"Please," pakiusap ko sa kanya.
"Makakatanggi ba ko? Sige na nga." Hay ang saya. Tinanong niya ako  kung kailan ko gustong pumunta minadali ko siya at sinabi ko ngayon ko gustong pumunta.

"Ha? Hindi ako prepared! Hayy. Sige na nga."
"Thank you talaga for doing my last wish."
"Hay nako. Pinaiiyak mo nanaman ako eh. Kala mo iiyak ako ah. Hindi."

Pinuntahan na namin si Henry. Habang inaantay ko siya pinaalis ko muna si Michael.

"Mike, iwanan mo muna akong sandali," wika ko.
"Eh baka may mangyari sayo eh."
"Tawagan na lang kita."
"Sige."

 Laking gulat ko may mga anak na pala siya at may asawa na. Hay. Okey na siguro to. Ang makita siya sa huling pagkakataon yun  na siguro ang best christmas gift na natanggap ko. Henry buti naman masaya ka na. Lord handa na ako sa anumang mangyari sakin. Thank you Henry dahil minahal mo ako.

"Excuse me?" Nilapitan ako ni Henry. Humarap ako sa kanya at nakita ko siya.
"Anung ginagawa mo dito?" Tinanong niya sakin.
"Nandito sana ako para makita ka."
"Para san pa?" Hindi ako nakasagot sa kanya.
"Alam ko naman na ayaw mo akong makita eh. Well pakasaya ka na lang kasama ng mga anak mo at ng asawa mo," wika ko.
"Ah wala pa akong anak." Nawindang ako sa sinabi niya. Sino yung mga bata?
"Inaalagaan ko mga anak ng kaibigan ko."
"Sorry nga pala," humingi ako ng tawad sa kanya.
"No need nagawa mo na," tugon niya. Napaka blanko ng boses niya.
"Kamusta ka na nga pala? Pumayat ka ah."
"Okey naman ako."
"Ah. O sige aalis na ako. Pumunta lang naman ako para kamustahin ka."
"Hindi mo ba sakin sasabihin kung bakit ka umalis? Kung bakit mo ako iniwan? Kung kamusta ka na."
"Ok naman ako. Hindi kasi masabi sayo kung bakit ako umalis eh. alam ko naging mali ako noon nung iniwan kita nang hindi ko sinasabi sayo. Sige aalis na ako." Lumakad ako papunta sa pinto. Hindi ko alam ambilis ng pangyayari. Paggising ko nasa ospital na ako.

"Julia!" Narinig ko ang boses ni Henry. Ngumiti na lang ako sa kanya.
"Pasensya na ah." Humingi ako ng tawad sa kanya.
"Sinungaling ka. Ba't di mo sinabi sakin. Ang sabi mo okey ka lang pero hindi naman pala."
"Sorry. Henry."
"Julia." Umiyak si Henry.

Pinunasan ko ang luha sa kanyang mga mata. Hindi na ako makapagsalita ngayon. Siguro nadamage na ang talking function part ng brain ko. Kumuha ako ng papel. Isinulat ko ang mga gusto kong sabihin.

"Henry, I'm sorry. hindi ko sinabi." Nakasulat sa papel.
"Ok lang. Kayanin mo yang sakit mo," sinabi niya.
"Henry mahina na ako. Hindi ko na kaya. Ako dapat ang nagsasabi na 'kayanin mo',"
"Julia. Hindi ko kaya."
"I believe in you. Nahihirapan na rin ako eh. Gusto ko na magpahinga. Pakawalan mo ako. Handa na akong magparaya. Mahal kita."

Isang linggo niya akong inalagaan.

"Julia. Malapit na magchristmas anu gusto mong regalo?" Tanong niya.

"Gusto kong makita kang masaya," sinulat ko sa papel. Nakita ko na ang snow na bumabagsak. ang ganda ng first snow.

Habang siya ay natutulog. Nagsulat ako ng liham sa kanya bilang tanda ng paalam. Hindi ko na kasi kaya. Alam ko magkikita kami sa susunod na buhay.

-----

"Julia!" Umiyak si Henry ng malakas. Binigay ni Michael sa kanya ang letter na iniwan sa kanya ni Julia nung malapit na siyang bawian ng buhay.

Ang nakasulat:

Dear Henry,


Siguro binabasa mo to ngayong wala na ako. Pasensya na kung bigla kitang iniwan noon. May sakit kasi ako eh. Ayoko lang sabihin sayo kasi baka magalala ka. Alam ko naging mali ako nung iwanan kita at magpagamot ako sa Estados Unidos pero I just want you to know that I still love you at walang araw na hindi kita inisip. Sana mapatawad mo ako sa ginawa ko. Thank you na rin sa ginawa mong pagaalaga sakin. Thank you na rin dahil minahal mo ako. Sayo ko lang naranasan tong magmahal. Henry, sana tuparin mo ang wish ko na sana maging masaya ka at palayain mo ako. Humanap ka ng talagang mamahalin mo. May purpose kung bakit nangyari ito. Ibigsabihin hindi talaga ako ang para sa iyo. Alam kong mahirap pero alam kong kakayanin mo.   Tuparin mo wish ko ha kasi yun lang hinihingi ko eh. Hindi ko alam kung pano ko to tatapusin pero sige hanggang dito na lang ako. I love you.


Julia.

Umiyak si Henry  at nagpasalamat kay Julia.

---

4 seasons Autumn: Falling for you

"It's jogging time Chichi and It's also a time for you to play!" Lyndon said to his doggie named Chichi. Summer has ended and leaves are starting to fall. It's nice to jog at the park because it's beautiful to see falling leaves.

Lyndon started wearing his Jogging pants and sweater.

"Let's go Chichi!" He and his dog went to the park. He was running with his Ipod on and his dog was following him. At first the dog was on his track but little did he knew that the dog wasn't.

"CHICHI!" He shouted trying to find his dog at the parkplace. He was about to cry when suddenly he saw a cute guy cuddling his dog. He recognized his dog because of it's nametag and jogging suit.

"Hello mister," the guy said. Since he was young Lyndon knew that he was gay. He only liked males and never liked women. He is straight acting but still in his heart, he is gay.

"Hey! Where did you find my dog?" Lyndon asked the guy.
"I was just about to talk a walk but then I saw this dog was really lost," he answered. "Then I started to play with it cause it's cute."
"Oh. Well anyway thanks for finding my dog," he expressed his gratitude towards the boy.
"Let me repay you, wanna have a cup of coffee?" he asked.
"Sure, I'm really craving for coffee," he said.
"Ok then let's go," Lyndon replied. They went to the nearest coffee shop in their place and they were greeted by nice people.

"WELCOME TO LE CAFE DE FRANCOIS!" The two guys said in unison.

While they were sipping their coffee, they were talking about random things.

"Hi my name is Lyndon, and yours is?" Lyndon asked.
"Edward. My name is Edward," he answered.

They were busy chatting happily until they became friends. Edward is a straight guy but then he haven't look for a girlfriend. He was very sad in life because his parents divorced him in their lives. His mother had a husband and family. Although his mother was supportive, still he didn't felt the love of his mother. His father did not like him and despised his mother.

"This guy is so nice," Edward thought.

When he came home he always think about Lyndon but never realize his feelings towards him. Lyndon went home and was tired.

"My day wont be complete without hanging out with Edward," He thoought. Lyndon and Edward always jog at the park every morning and they wont miss a day without talking. They became best friends.

"My place tonight?" Edward asked.
"SURE! I wanna see your messy place," Lyndon answered. Though they were busy in high school they never miss a day without doing something special.

They had dinner and watched some movies until Lyndon fall asleep.

"You're so cute when sleeping," Edward said while caressing his friend's cheek. He kissed his friend's lips but then he didn't knew what he was doing.

"Oh my?! Why did I kissed him? I'm sorry! I'm sorry!" He stole a kiss but then he tried to keep it a secret and fall asleep.

The next morning Lyndon woke up and saw a sleeping figure beside him. He saw his bestfriend hugging him. By that time Edward woke up and saw Lyndon looking at him. He removed his hands off.

"ahh I'm s-s-ssorry," he stuttered.
"It's alright," Lyndon said. He got up and left Edward's apartment. Edward was left dumbfounded by the things that happened. Lyndon was really blushing hard by the actions that his best friend was showing him. He already knew that he is starting to fall in love but then it was wrong, it was wrong to fall for your best friend even though he was gay. Even if Edward fell for him he cannot accept it right away because he wasn't ready yet to have a relationship.


*Kring kring* the telephone was ringing and Lyndon answered it.

"Hello?"
"Lyndon! This is your auntie from California! Your papers are ready now," his auntie said.
"Auntie! I think I'm not ready yet," he said.
"I can't cancel your papers my dear and besides your mom said that you need to be here."
"Ok." He said.
"I'm sorry my dear but you have to."
"It's ok Auntie." then he hang up.  He went to the park jogging and saw his friend waiting for him. Deep inside it was hurting him to leave his friend.

They were both silent when they were jogging and then Edward broke the silence.

"Is there something bothering you?" He asked.
"None," he replied.

"Maybe the incident that happened earlier! Ai!! You're so idiot Edward!" He thought.

"Then why are you quiet? Is it about the incident earlier, I'm sorry about that," he said.
"No, it's not it," he replied.
"Then what?" he asked.
"I don't wanna talk about it, I don't know." Lyndon was about to cry when Edward stroke his back concerned of what was bothering him.
"Tell me, it's alright," Edward said. Lyndon cried in his shoulders.

"Edward, I'm going to California," he said crying nonstop. He was so sad and it bothers him so much.
"It's alright," he said even though for him it's not.  "Then we could spend our time more together."
"Really?"
"Yes," Edward said. So they spent time together since Lyndon would be going after three days. The saw movies, jog together, took pictures so that they will have a remembrance as a friend and they were happy to see each other. Little did Lyndon knew that Edward is falling for him. Edward was planning a confession about his feelings to Lyndon on the last day that they would be together and it's the last day. Lyndon, who was very sad on that day tried to be happy because Edward doesn't like him being sad.

"Hey! I said don't cry! I hate seeing you cry," Edward reprimanded him.
"I don't wanna leave you," Lyndon said.

Edward knew that this was the time. When Edward sent him home, he paused for a minute...

"Lyndon, I know you have been a friend of mine but I think. I'm falling for you," he said.
"I don't know what you feel but you are straight!" Lyndon replied.
"LYNDON! How can you not know how I feel? I love you more than friends," Edward said. He grabbed his arms and put it on his well built chest.
"Can you feel it?" Edward asked. Lyndon didn't knew what to say.
"My heart beats for you." Edward said with full courage ready for Lyndon's reaction.
"I don't know what to say..." he said.
"Lyndon, you don't have to force yourself. I know you're not ready yet," Edward said. He was hurt.
"Edward thank you for understanding me, I need some time, Can you give me that time? Can you wait?" Lyndon asked.
"Even if it takes forever, I could wait," he replied.

They hugged each other not knowing that it was raining.

"I'm sorry Edward, I can't accept your feelings, I'm afraid to hurt you while I'm away. I'm a coward," Lyndon thought as he cried all night.

----

It's now the day of Lyndon's departure. He was really upset now that he rejected Edward's feelings. Edward took him in the airport and wait for Lyndon's flight.

"Ed," Lyndon called his attention.
"Hmm?" He responded. Even though Edward show his happy emotions to him, he cannot deny the fact that he was sad.
"Promise that you will wait for me," he asked.
"I promise but promise me that you will always call me or send me a letter." Edward reassured him that they will be connected in each other's hearts.
"I promise." Lyndon heard the announcement of his flight and he left him. Lyndon cried and so as Edward.

In the first five months of his departure, they communicate but after they didn't have any time. They lost their communication but did not loose their connection in their hearts.

Six years later....

Lyndon went home to Hongkong to stay for good since he graduated in college and he wants to find Edward. He went to the park where they met but he wasn't there. Lyndon sat on a bench preparing his papers and documents to review then a strong wind took all those papers away so he chased for the papers. These papers almost went to the pond when a man caught it and gave it to him. He didn't recognize the man who helped him and never get his name because the man left immediately.

Lyndon bought an apartment and stayed there. While he was unpacking his things he saw his picture with his friend.

"I wonder how is he?" He asked. "Did he wait for me? I hope he did," he said to himself. He went to a company where he wants to apply. He had tons of interview from the Human resources department and from different people. He was also ready to meet his boss.

"Are you ready to meet your boss?" The HR asked him.
"Sure," Lyndon said and then the HR sent him to his boss.

"Hello," the boss looked at him. They were surprised to see each other.

"L-Lyndon" His boss stuttered.
"E-Edward," Lyndon also. Lyndon collapsed on the ground but Edward caught the man and brought him to the hospital.

Lyndon was two days unconcious due to over fatigue and he woke up and saw Edward looking at him.

"Lyndon, I've wai-," he was cut of with a kiss from Lyndon.
"Edward, I missed you! I've already decided to stay with you," Lyndon said.
"Lyndon," he said his name.
"Yes."
"I've waited for you for SIX DAMN YEARS! WHY DID YOU LOST CONNECTION WITH ME?" Edward shouted.
"I'm sorry, I didn't have time but my mind is always thinking about you," he said. "I'm sorry Edward."
"Apology accepted. Now Lyndon Tang, I'm going to punish you for that!" He said and he tickled him. Lyndon laughed so hard.
"I'm gonna make you mine forever," Edward said.
"You need not to make me yours because I'm yours," he said. They hugged and kissed each other not minding the doctor behind them.
---

Friday, April 8, 2011

4 seasons Summer: Tropical Mountains

*Flashback*

"Sa tingin mo ba magiging makabuluhan pa tong relasyong ito?"Tanong ni Nicole.
"Hindi na. First of all hindi na ako makatiis sa ugali mo. Masyado kangbossy! Hindi ako katulong boyfriend ako," banggit ni Daniel
"Hindi rin ako makatiis sa ugali mo! Napakacold mo sa akin. Hindi komaramdaman na girlfriend mo ako at napakabackstabber mo! Nakitako na binackstab mo ako," banggit naman ni Nicole.
"Pano mo ako nakita na binackstab kita ha? Kaya nga backstab diba kasi nakatalikod? Tang ina! Anu ka alien? May mata sa likod?"
"Feeling mo nakatalikod ako? Kala mo lang yun! Pinakyuhan mo paako! AMBASTOS MO! Kala mo kung sino ka! Bumaba tuloy pagtingin kosa sarili ko feeling ko wala na akong taste sa lalaki nung naging tayo,"wika ni Nicole
"Ganun din ako eh," banat ni Daniel.
"BREAK NA TAYO!" Sinigaw ni Nicole
"Like I care?" Wika ni Daniel.

*Flashback end*

"Huy," tinawag si Daniel ng isang kasamahan niya sa teatro na si June. Si June ay isa sa pinakamagaling na aktor sa teatro. Pinadala rin siya sa ibang bansa para magaral. Gresya, Italya, Brasil, Amerika at Japan ang mga bansang pinuntahan niya.
"Oh tol! Bakit yun?" tugon ni Daniel.
"Magkakaroon tayo ng outing sa teatro, sasama ka ba?" Tanong niJune.
"Hay! Outing nanaman. Ayokong sumama," sagot ni Daniel kay June.
"Ha? Sige na sumama ka na! Ngayon ka na nga lang sasama eh.Kailan ka pa sumama samin? Ngayon ka na nga lang sasama eh tsaka eto na nga ang last outing ko at gusto ko kasama kita," wika ni June.
"Tol, kinikilabutan ako sayo. Bading ka ba?" Tanong ni Daniel.
"Oo nababading ako sayo eh," biro ni June.
"Ulul! Countless girlfriends? Bading?"
"Sawa na ako sa babae. Gusto ko ng lalaki," wika ni June.
"Gago! Kung gusto mong manlandi wag ako!" Tumawa si June ngmalakas.
"Sumama ka na kasi! Ang KJ naman nito, tsaka maraming chiks pare. Kasama nating magcocompany outing yung pinanghahawakan ng kaibigan ni Sir. Kaya wag kang KJ ha?" reklamo niya
"Hay! Sige na nga! San ba yang outing na yan?" Tanong ni Daniel
"Sa Baguio," sagot ni June.
"O sige. Pupunta ako."
"Sige pramis yan ah."
"Sure pare, para sayo."
"Wag ka ngang ganyan! Kinikilig ako eh!" Tumawa sila ng malakas.
"JUNE! DANIEL! ANUNG TINATAWA-TAWA NIYO DIYAN UMAKYAT NA KAYO DITO SA ENTABLADO!"
"Opo maestro," wika nilang dalawa.

---

"Makakasabay natin sa company outing natin yung kaibigan ko na si Bentley. Kasama natin siya sa company outing. He was my bestfriend in our school at pinamamahalaan niya ang isang teatro." wika ng boss nila Nicole.
"Oh. Edi mas masaya ang outing natin. I'm sure maraming boys dundiba Nicole?" untag ni Tanya.
"Oo nga eh," tugon ni Nicole ngunit hindi talaga interesado si Nicole.
"Magready na kayo ah kasi bukas na iyon."
"Yes boss!"
"Hay, buti naman at meron rin tayong break sa trabaho," wika ni Tanya.
"Excited na ako," sambit ni Nicole.
"Ako nga rin eh. I'm sure maraming boys!"
"Yan ka nanaman sa boys mo," reklamo ni Nicole.
"Kesa naman sa girls hindi ako tomboy!"
"Hay nako maghanda ka na ng mga gamit mo!"
"KDOT biatch."

Kinabukasan....

Naghanda na ang lahat para sa kani kanilang company outing. Sumakay na sila ng bus, nagstop over at kung anu anu pang mgagawain. Walong oras ang biyahe mula Manila hanggang Baguio.Matapos nun nagsibabaan na silang lahat.Nung bumaba na ng bus si Nicole nakita niya si Daniel na bumaba rin ng bus.

"IKAW?!" sinabi nila ng sabay.
"Anung ginagawa mo dito?!" Galit na itinanong ni Nicole kay Daniel.
"Eh Ikaw anung ginagawa mo dito?!"
"Company outing namin," sagot ni Nicole.
"Outing din namin sa Teatro," sagot rin ni Daniel sa tanong ni Nicole.

Nagisnaban ang dalawa at hindi nagpansinan.Gabi na nung nakarating sila Daniel sa Resthouse ng mga boss nilasa Baguio. Medyo malaki at malawak iyon. Ang iba pahinga na lang ang inatupag nila. Si Daniel naglibot muna sa rest house dahil namamahay siya at hindi makatulog. Tumambaymuna siya sa balconiya ng resthouse upang magyosi.
"Hoy!" Tinawag ni Nicole ang pansin ni Daniel.
"Hindi ka ba nahihiya? Bahay to ng iba tas nagyoyosi ka?!" Reklamo niNicole.
"Paki mo? Tsaka tulog na naman silang lahat ah," sagot ni Daniel sakanya.
"Yan ang ayaw ko sayo eh. Kapal ng mukha mo," galit na sinabi niNicole.
"Yan ang ayaw ko sayo eh, Masyado kang reklamadora," galit ringsinabi ni Daniel.
"Kaya kita hiniwalayan eh!" sabay nilang sinabi.
"Naiinis lang ako sayo! Pwede ba tantanan mo na ako," sambit ni Nicole.
"Ako pa ngayon! Ikaw rin tantanan mo na ako!"

Umalis si Nicole sa harap ni Daniel.

"Kailan ka pa natutong magyosi?" Inisip ni Nicole habang papunta nasa kanyang kwarto ngunit bumalik ulit siya
"Hay pagnagyoyosi talaga ako nakakapagrelax ako," wika ni Daniel sakanyang sarili habang umiiyak.
"Alam mo Nicole, mahal pa rin kita.Tinatago ko lang. I totally regret that I broke up with you. Ang bobo ko
para iwan ka."
"Ba't ka umiiyak?"

Narinig ni Daniel ito. Boses ni Nicole ang narinig niya.

"Anu bang paki mo?!"
"Kaya kita hiniwalayan kasi ganyan ka eh. Hindi ka nagsasabi!"
"Bakit may mababago ba sa relasyon natin ngayon kung binago ko to? Diba wala naman."

Kumuha ulit ng panibagong yosi si Daniel ngunit inagaw ito ni Nicoleat tinapon.

"Anu ba!" Galit na winika ni Daniel.
"Tigil mo na yang pagyoyosi mo!"
"Paki mo ba? Nanay ba kita? Girlfriend ba kita?"
"Oo sige mag yosi ka na! Anu ba ako sayo? Wala na naman tayongrelasyon sa isa't isa. Wala na akong paki sayo," malungkot na sinabi ni Nicole kay Daniel.
"Nicole alam ko wala ka nang paki sakin pero ako meron pa, alam kona wala na tayo pero iniisip ko pa rin na meron pa. Naging makabuluhan ka sa buhay ko. Apat na taon rin tayong naging mag-onat  apat na taon ding hindi. Sa apat na taong hindi tayo nagkasamawalang araw na hindi kita inisip at pinagsisihan ang mga nagawa ko! Alam ko wala nang mababago satin. All I can say is thank you naging parte ka ng buhay ko, thank you dahil ginawa mong makabuluhan ang buhay ko, sorry dahil naging masama akong boyfriend sayo, sorrydahil naging mapride ako."
"Anung pinupunto mo?" Tanong ni Nicole. "Tsaka anung walang paki? Ako na nga ang nagpapakatao eh. May paki pa rin ako sayo kahit papano."
"The point is I still love you! Do you even understand me?"
"Ok pero ba't mo ako sinaktan noon?"
"I'm sorry. I regret those things. Forgive me at magsimula ulit tayo."

Niyakap ni Daniel si Nicole hindi nila alam na may nakatingin sa kanila. Sina Tanya at June.

"Ang sweet ng dalawa," wika ni June.
"Oo nga eh," tugon ni Tanya.

Nagulat si June at si Tanya.

"Gulat naman ako sayo!" wika ni June
"Parang ako hindi!"
"Sige na pareho na tayong nagulat. Anung name mo?" Kinilala ni June si Tanya.
"Tanya Joy Mercado. Ikaw?"
"Enrico June Servantes."
"Nice to meet you." Sabay nilang sinabi. Namula ang pisngi ni Tanya.
"Ang ganda ng buwan no? Bilog na bilog?"
"Oo nga eh," sagot ni Tanya

At nagpahinga na nga sila dahil sa pagod.

Paggising nila....

"Woah!" Nagulat si June sa kanyang nakita. Katabi niya si Tanya sa kama imbis na si Daniel. Nakita niya na nakayakap si Tanya sa kanya. Tila parang lasing si June na hindi alam kung anung nangyari kagabi. Gayundin si Tanya, nagulat rin siya na magkayakap sila.

"Pinlano mo lahat to no?" Bintang ni Tanya sa kanya.
"Hindi ah. Hindi ko nga alam kung bakit ka napunta sa kama ko eh,"pagtatanggol na sinabi June sa kanya.
"Wag ka na magkaila," sambit ni Tanya.

Nagkunwari si June at nagbadingbadingan.
"Anu ba! Hindi tayo talo! Lalaki gusto ko at hindi babae," wika niya

Nagulat si Tanya. "Pinlano ko lahat to eh! Bading pala siya. Hindi! Gagawin kitang lalaki," sinabi niya sa kanyang sarili. Hindi niya alam kunwari lang pala iyon.

Sila Nicole at Daniel naman ay natulog ng magkasama ngunit naalala naman nila ang mga nangyari nung gabi. Nung nagising si Daniel, nakita niya na si Nicole ay nakayakap sa kanya. Tinignan niya ang magagandang mga mata at ang labi na masarap halikan.

"Pasensya na Nicole, hindi ako nagbago para sayo. Sana hindi pa huli ang lahat," wika ni Daniel sa kanyang sarili.

Pagmulat ng mga mata ni Nicole nakita niya agad si Daniel sakanyang harapan.

"Miss na kita, good morning," wika ni Daniel. Hindi makapagsalita siNicole. Hindi niya alam kung bakit biglang naging sweet si Daniel sa kanya.

Naging masaya ang outing nilang lahat. Maraming nagkakilanlan atmeron din namang nagkabalikan parang isang reunion lang nang dating magkasintahan.

"Daniel, mahal mo ba talaga ako o nagkukunwari ka lang?" Tanong niNicole kay Daniel
"Oo, hindi ko alam kung bakit," sagot ni Daniel "Sana magtuloy-tuloy na to no?"
"Oo nga eh. Mahal kasi kita eh," sambit ni Nicole.
"Buti naman hindi pa huli ang lahat. Nicole pwede bang bigyan mo akong chance para maging mabuting boyfriend sayo?" Humingi ngpermiso si Daniel.
"Hindi yan hinihingan ng permiso," sagot ni Nicole.
"Eh yung past natin kasi eh."
"Past is past. Nagbabago ang tao, kung abno ka dati iba na ngayon."
"Haha." Tumawa si Daniel. "Yun ba ang tingin mo sakin dati?"
"Oo" Tumawa silang dalawa.

Marami silang mga gawain sa loob ng resthouse. Mga kung anu anong mga bagay. Swimming panonood ng movies atbp. Namasyal rin sila sa kilalang mga lugar sa Baguio lalong-lalo na sa Minesviewpark. Nagala titanic sina Nicole at Daniel at pinagtinginan sila ng mga kasamahan nila lalo na sila June at Tanya.

"Junni! Gusto ko tayo rin," wika ni Tanya.
"Ayoko, Ano ako tibo? Ew," tanggi ni June.

Tatlong araw silang nasa Baguio. Pagdating ng ikaapat na araw, lahat sila ay nagempake na ng mga gamit at aalis na sila. Nagusap sila June at Tanya, Daniel at Nicole.

"Tanya, may gusto akong sabihin," wika ni June.
"Ano yun?" Tanong ni Tanya.
"Sa katunayan hindi naman talaga ako bading," inamin ni June
"Ako rin eh may sasabihin."
"Ano yun?"
"Pinlano ko yung magkatabi tayo sa kama. Pinlano ko pa nga na hubaran ka at makipagsex sayo eh kaso ayoko pang mabuntis," wika ni Tanya.
"Haha. Ako rin. Pinlano ko na hubaran ka at makipagsex sayo kaso
ayokong mambuntis," tugon ni June. Tumawa na lang sila ng sabay.
"Panu ba yan magkakahiwalay na tayo," sambit ni Daniel
"Ok lang pwede naman tayong magkita eh diba? Pwede rin tayongmagtawagan."
"Sabagay." Kinuha nila ang cellphone number ng isa't isa.

Marami silang hindi makakalimutan na alaala sa outing na ito. Ang inakala nilang malungkot na outing dahil nandyan ang isa't isa, yun pala masayang outing dahil nagkasama muli sila.

Thursday, April 7, 2011

4 seasons Spring: Blooming Flowers

"Argh shit I'm late!" Myungki said to himself as he saw his clock. He took a shower then ate his oats and fixed himself to go to his office.

**Kring Kring** his cellphone was ringing.

"Yoboseyo," he answered.
"Hey! Yoon Myungki! You have a meeting today at nine and it's fucking

8:30, you have 30 minutes to travel! Work your ass dude!" his bestfriend, Wanji shouted shouted in rage.
"Fine dude! You don't have to shout, I'm not deaf," he said in reply.
"Then work your ass off pali pali!" He hang up. Myungki went to his office as quick as possible. He rode a bus and as he entered, someone had caught his attention. A charming guy with cherry plump lips, a raven hair and a hazel eyes.  He observed the guy as he seated on a chair next to him and thus he made a call.

"Yoboseyo?" Wanji answered.
"Wanji ya!"
"Where are you? The meeting is about to start!" The younger one asked.
"I can't attend the meeting today," he said.
"Are you insane? You are needed here!" Wanji was pissed of by his buddy's actions.
"I don't care. Just atted by yourself just as I said review and present my presentations."
"But-"
"I'm counting on you," he was cut by Myungki.
"Ya! yoboseyo,"
*beep beep*

Myungki followed the beautiful guy. He was careful not to be noticed by the guy he was following. The guy entered a flowershop.

"Shall I follow this guy?" Myungki vacillated since he is allergic to pollen but then he didn't mind. He entered the shop and to his surprise he wasn't attacked by his allergic rhinitis. He saw beautiful flowers, tulips, roses, daisies, etc. all arranged from dark colors to light but then nothing can compare to the most beautiful flower he had ever seen, the guy he was following. His lips are as red as a rose, his skin is as white as a milk and his hair is as black as a raven's feather.

He is stunning and radiant as the sun shines on him.
"Good morning sir how may I help you?" The guy asked and indeed his voice was so soft.
"Uhm, I-I wan't t-to buy flowers," he stuttered. "Damn he looks so perfect," he thought.
"Have you choose one?"
"I choose you," he said nonchalantly
"Sir?" He then came back to his senses.
"Oh sorry. I would like to buy a bouquet of Tulips," Myungki said. He wasn't fond of flowers before he had seen this guy.
"Oh Tulips is the best selling flower here, shall I arrange it for you?" The guy asked.
"Oh yeah, thank you," he replied.

The guy got the flowers. With love and care, he fixed and arranged the flowers for Myungki.

"He's so beautiful," he thought.
"Done it costs 40 dollars sir," he said. "Sir?"
"Yeah,"
"It costs 40 dollars sir," he said again. Myungki paid for the flowers and left the shop.
"He's so wierd," the guy thought.

Myungki went home with the Tulips. He put the flower to the vase.

*Ding dong* the Doorbell rang his friend was  there.

"Yah! You ungrateful friend, why didn't you come?" Wanji asked Myungki. He told the story about this beautiful guy which he admired.

He went to the flower shop to buy Tulips.

"What?! You didn't attend the meeting just because you admire that person?! You have really gone insane," Wanji said.
"None of your business Mr. Han Wanji!" He shouted.
"Let me tell you It's also my business and please visit a psychiatrist," he recommended.
"Haha. I've really gone crazy with this guy," Myungki said.
"Oh my! Gay alert! I think you've gone gay!" Wanji replied.
"I just admired this guy so I'm not."
"Ok then what's with this flowers I thought you were allergic with it?" Wanji asked
"I don't know but when I entered his shop, I wasn't attacked by my rhinitis," The older guy replied.
Wanji laughed "Ok then, I need to go now bai bai!"

Myung ki wondered "What was so funny about it?" he said to himself.
"I think he found his future wifey! haha," Wanji thought.

It's Saturday and it was Myungki's break from work. He went to the flower shop where the beautiful guy is.

"Good morning sir how may I help you?" The beautiful guy asked.
"Looks like tulips were out of stock," Myung ki said.
"It's the best selling sir that's why," the beautiful guy said.
"But can I make reservations?"
"Of course sir, may I know your name sir?"
"Oh my! He asked my name," he thought.
"Ah, Yoon Myungki."
"Ok sir, shall I make a reservation for you?" The beautiful guy asked
"Yes,"
"Ok sir."
"May I know your name please?"
"Kim Daeso," he said.
"Nice to meet you." He then shook hands with Daeso then he saw some guys who broke into his shop.

"Oh, flowers!," the bald guy said. He pick a flower then crushed it.
"Please, leave. I'm begging you, I promise I will pay the debts of my grandfather," Daeso begged. The bald guy hit the flowers with his baseball bat.
"Stop!" Daeso tried to stop the guy from hitting his plants even if he will be hit by the baseball bat but then he was not injured because someone tried to stop the guys. It was Myungki who was hit instead of the other guy as a result he was injured but not that severely. The plants were destroyed by the loansharks. After that he closed his shop earlier.

"Aw..aw! Not there, ah!" Myungki screamed in pain as Daeso treated his bruises.
"I never asked for your help but anyway thanks for your kindness I really appreciated it," Daeso said to the injured man.
"I would really like to help and besides you don't deserve to be hurt," he said. Myungki felt that he needs to protect this guy.

Daeso gave a 90 degree bow to his savior and bade goodbye to him. He went back to his apartment to rest.

"What a day, so many things happened. O how should I repay this guy's kindness. He is really my savior." He said to himself as he fell asleep since tomorrow would be the day in which he would fix his flowershop. He lived alone in his apartment since his grandfather died. Nobody took care for him except for himself.

Sunday morning he was already fixing his shop.

Although he was sad, but still he didn't loose hope in fixing the ones that were destroyed. He threw the pots that were destroyed and fixed the flowers that were scattered and arranged them beautifully.

Myungki went to the flowershop but it is closed though the owner was inside. He knocked the door and Daeso opened the door for him.

"Oh sorry sir but my shop is closed today comeback for tomorrow," Daeso said.
"Oh, I didn't come to buy flowers. I just wanted to help you with your cleaning because I know it is tough," he said concernly but the other guy rejected.

"No need sir I can handle it and besides I'm almost finish,"he replied.
"Then shall I ask you for a coffee break?" Myungki asked again
"No sir it'll be too much," he said.
"I will be upset if you rejected my offer," Myungki insisted
"No don't be upset sir, ok then I'll go," he went out of his shop and accepted the offer of Myungki.

"Why is he doing this to me? Why is he being nice to me? Have I done something good?" He thought.

They went to a coffee shop nearby and they ordered coffee for both of them. Daeso was still shy with Myungki but Myungki was so interested with him.

"So how's life?" Myungki asked the beautiful guy. "Maybe it isn't hard to open up to him at all," Daeso thought.
"Not much okay," he replied.
"Oh why?" Myungki asked again.
"I'm all alone since my grandfather died," he answered.
"Oh I'm sorry," he apologized.
"It's alright," he said.
"Your parents?" Myungki said to him but then he remained silent.
"Oh, I think I'm going too far," he said.
"No, I'm not yet ready to tell. I don't wanna cry infront of many people," he said.

They discussed about random things and that's how they start their friendship. Everyday Myungki will visit Daeso's flowershop and get his flower reservations. Every Sunday they will enjoy themselves playing and sometimes Daeso will teach Myungki some of his skills in flower arrangement.

"Daeso-yah! Your flower arrangements are really cool!" The older guy praised.
"You just need to pay attention to details," Daeso replied.
"Then I just need to pay attention to you," Myungki said.
"Ehhh?" He wondered.
"Because every detail in my heart is you," he said.
"STOP BEING CHEESY AND DO YOUR WORK!" He shouted.
"I'm just joking," Myungki replied. He always say different  lines to Daeso and Daeso is always scolding him to stop being cheesy.

The next day...

Yunho entered the flowershop and noticed that Jaejoong wasn't there but someone replaced him.

"Oh Hi! Hmm? Have you seen Daeso? Why is he not here?" Myungki asked the guy.
"I'm his cousin, Kim Ryeowon and I came from Gwanju, he is sick and will be back when he recovers. He has a high fever and he asked me to take over in this shop."
"I thought he was all alone?" He asked.
"I'm just a new guy here in Seoul," the guy answered.
"Oh thank you, do you know where he lives?" Myungki asked.
"Wait, name first and I will confirm him," he said.
"My name is Myungki. Okay?"
"Wait." He made a call to his cousin then his cousin confirmed that he was his friend.
"Ok. He lives in this place," Ryeowon gave him Daeso's address.
"Thank you." He bowed.

Meanwhile at Daeso's apartment....

"I can't let him see me like this," he thought to himself.
"What am I going to do?" he asked himself.
"Okay pretend that you are not sick," he said. That was his plan although his face was really pale.

*Dingdong* the doorbell rang.

"Oh my gosh he's here," he said to himself. He opened the door and saw Myungki.
"Daeso-ya! Are you alright?" Myungki was about to touch his forhead but then he stopped him.
"Of course I am. I'm not sick okay," he said.
"But you look pale," he replied.
"I'm just a little sneezy that's why," he said.
"Are you sure you are not?" Myungki asked again.
"Yes I am." He answered.

Daeso went to his kitchen and he opened the refrigerator. "So cold," he said.

Myungki was really concerned by Daeso's moves. Daeso got the chicken inside the refrigerator but then he dropped the frozen good and then he collapsed. There Myungki saw him and before he drop himself on the floor, he caught him in his arms.

"Oh thanks, I'm a bit dizzy today. Why is it so cold here?" Daeso said.
"You have a fever Daeso yah! You should rest now." Myungki ordered him.
"No I will cook food. I'm okay," he said.
"I will cook the food whether you don't like it or you don't like it so please rest, Ryeowon said that you have a fever so please don't pretend as if you are okay, please rest," he said but then he saw Daeso unconscious.
"Aish so rude, hmp!" He said. He carried Daeso in a bridal style. He laid him on the bed and put a blanket on him. He cooked a chicken soup for him and bought a medicine. Daeso woke up and all was prepared for him.

"Daeso-ya, eat this soup so you would regain strength and after that you drink your medicine," he ordered him
"Ok," he said. "Thank God he sent me an angel like you," he thought.

He took his medications and he went to sleep. Myungki was by his side and he hummed a lullaby to make him sleep. Myungki stayed by his side and he hugged him since he was cold.

"Feeling warm?" Myungki asked.
"Ye!" Daeso nodded like a child.
"You're so adorable," Myungki said.

They slept together hoping that they will meet each other in their dreams.

"Why do I feel like this?" Daeso asked himself. "Everytime you are here with me, I feel my heart beating loud, I think I need him. Aish! I think I just need a brother. I know this feeling is just a brotherly love, okay! A brotherly love," Daeso said to himself.

"At first I just admired this beautiful guy but now I think this is so different, I think I fell...AISH! Hell no I will fall for my bestfriend but my heart beats fast when he's with me, when he hugs me. Hmm I think I just needed
him as a brother and I think I need to find a girlfriend," Myungki thought

---

"How are you feeling now?" The older guy asked.
"I'm pretty much okay now." Daeso answered.
"Good." They were still lying on the bed when Ryeowon, his cousin entered the block.
"Yah! What are you doing with my cousin?!" Ryeowon asked surprised by the way Myungki hugged his hyung. Myungki gave a puzzled look in him and was surprised by his actions.
"Wonnie-ah! You're so malicious," Daeso said.
"Fine fine fine. Do what you want to do," his cousin said and then went out to see his friend.

"I'm sorry, my cousin is sometimes rude," Daeso apologized.
"It's alright." They were still lying in the bed and lazy to get up.
"Myungki-ah, thank you for being here," Daeso said.
"You're welcome. I'm always here when you need me," Myungki replied.
"I love you," Daeso confessed.
"Of course I love you too as a friend," he replied but he can't take it anymore. Everytime he is with him his heartbeat increases and same as the other. Daeso realized his feelings for him. The feeling of true love but he can't and he is affraid to loose their friendship and afraid to loose him and for god's sake he is a man.


Myungki left his apartment and went to his place.

"Am I in love with him? What does that I love you mean? Could his feelings be the same as mine? I think I'm in love but I just can't because he is my bestfriend and I'm afraid to loose him," he said to himself.

Myungki slept thinking about his feelings.

It's Monday again and it's a working day for him.

"Wanji-ah," he called his friend/his co-worker.
"Yes?" he replied not bothering to look at his friend because he was busy.
"Can you set a blind date for me?" Myungki asked then his friend looked at him.
"What?" Then Wanji started laughing.
"What's so funny about it?" Myungki asked.
"Nothing," he said trying to hold himself from laughing.
"You've been gone crazy these days," he commented.
"I know right," he said.

After work he went to check his friend's condition.

"Hey! Are you feeling better now?" Myungki asked Daeso.
"Yeah and I'm starting to regain my strength," he answered.
"When will you comeback to the flowershop?"
"By tomorrow I'm sure," he answered.
"Oh so I see you tomorrow then. I have to meet a friend today," he shared
"Oh ok." then Myungki left. "What if I follow him?" He thought. "But if I followed him, I might be sick again." That's true but then he was still stubborn and followed him.

He saw Myungki ni a restaurant enjoying with a girl, deep inside he was hurt.

Inside the restaurant...

"So you are the daughter of the CEO of L. Corp right?"
"Yeah, by the way I'm Lee Soojin," the girl introduced herself. Though

the girl was so talkative and she always tell stories that are funny but

then Myungki was not in himself. He was thinking of Daeso.
"Oh is something bothering you?" The girl asked.
"None," he pretended. The girl was really talkative but still he didn't pay attention. After their date he accompanied Soojin in her house since it was a rainy night.

"Thanks for your time and I hope we meet again," Soojin said.
"Yeah, It's a pleasure to meet you," he replied. Then he went to Daeso's place only to find out that he wasn't there. Then he found him wet because of the rain.

"DAESO-YAH! WHY DID YOU GO OUT WITHOUT BRINGING YOUR UMBRELLA?" He saw Daeso's eyes were swelling and he was so red.

 He put on his coat to him and they went inside together.
"Yah! what did you do outside?" He asked
"I just went to see a friend," he replied.
"Aish! that person didn't even bother to lend you an umbrella," Myungki said madly.

"IDIOT YOON MYUNGKI! HE DIDN'T KNOW I'M DEEPLY HURT INSIDE," Daeso thought. He changed his wet clothes and he rest his eyes hoping that his feelings of hurt will pass. Myungki accompanied
him till he was asleep. Daeso's condition got worse, and he took care of him again.

"STUPID MYUNGKI!" Myungki heard.
"Yah!" he was surprised that Daeso was sleeping "Sleeptalking soo cute!" He thought.
"Your so stupid! Why did you hurt me?" Myungki was surprised about his words.
"I love you Myungki but you didn't even realize!"
"Oh no! I'm so stupid! I didn't even realize that he has feelings for me,"

*Flashback*

"I love you," Daeso confessed.
"Of course I love you too as a friend," he replied

*Flashback end*

"Daeso-yah, I love you more than friends, I'm sorry Daeso," he said.

Myungki kissed Daeso's lips passionately and then the sleeping figure woke up and was surprised by his actions.

"Yah!" Then he removed his lips from his.

"I'm sorry, I don't know how to face you tomorrow, I'm sorry for my actions," he said.

Myungki was about to leave when Daeso pulled his arms and kissed him passionately on his lips.

"To tell you honestly, I love you Myungki not as a bestfriend but more than that," Daeso said.
"You need not to tell it because you said it awhile ago when you were sleeping," he said.
"I was sleep talking?" He questionned.
"And when I heard it, I realized that we are feeling the same thing but I am so numb about my feelings for you," he said. Daeso felt better when Myungki accepted his feelings. He felt like his fever was gone. He hugged Myungki and they were sleeping in each other's arms.

It was Tuesday morning and Daeso saw a sleeping figure beside him.

"Good morning my love," Daeso said and as he caressed the man's cheeks, the man woke up.
"Good morning, Dae-ah," the man said and kissed him on his lips.
"How was your sleep?" Daeso asked.
"It's fine," he answered.

*Kring Kring* Myungki's phone was ringing.

"Yoboseyo?"
"YAH! YOON MYUNGKI! IT'S TUESDAY AND YOU HAVE A LOT OF TASKS TO DO!" Wanji shouted.
"YOU ARE THE VP RIGHT? THE SECOND HIGHEST POSITION? JUST TAKE OVER MY PLACE FOR THE MEANTIME!" Myungki hanged up.
"Yah! Yoboseyo! Aish, again!" Wanji was on his way to his office.

*EEEE* he almost bumped on a guy.

"Yah! Look where you are going kid!" He shouted.
"Can't you see it's still the red light and It's time to cross the pedestrian lane? Be thankful that I didn't report you to the police for beating the red light!"
"YAH! YOU KID! I'M OLDER THAN YOU YOU SHOULD RESPECT ME!" Wanji reprimanded the kid.
"Well you don't deserve to be respected!" The kid said. "Your name please? I will report you to the police?"
"It's a secret kid."
"Then I will get your plate number." The kid got his plate number. The man saw the guy's name in his ID. "Kim Ryeowon haha, you're a dead meat," he said to himself.


Myungki and Daeso went to the amusement park and they dated as a couple after that the couple went to the restaurant in Namsan tower to eat their dinner.

Daeso finally open up to him about his parents.

"My mother and father died in an accident when I was 6 so my grandfather took the responsibility in taking care of me," Daeso told his sad story which made Myungki wanting to protect his lover more.


"Love is like a blooming flower. It starts with friendship then it will develop a feeling in which it is hard to deny and lastly a relationship in which you will realize that the feeling of yours bloomed into good."

Tuesday, March 29, 2011

S.A.D love story

THIS WAS MY DEBUT STORY. MEDYO BAGUHAN PA LANG AKO NITO. 2009 ako nagstart magwrite. Bata pa lang ako I think I was 13 years old or 12?

By the way I'm John. Single pa rin hanggang ngayon. Sawa na sa
Pag-ibig.
Ilang beses na akong nasaktan. Di ko alam kung ano ang dahilan
kung bakit sila nang-iiwan. Nagkagirlfriend ako nung una tumagal
kami ng 3 taon ngunit namatay siya dahil sa aksidente. Magkasama
kami sa kotse at nabangga kami sa isang poste. Iniisip ko at
tinatanong ko sa sarili ko kung bakit hindi nalang ako ang namatay at
hindi nalang siya. Sige mag flash back tayo......
....S-Sorrow and separation
Noong grade 4 ako, kasama ko lagi ang aking mga kaibigan at
naglalaro kami sa labas ng soccer. May nakita ako na girl at wala
siyang kasama. Malungkot siyang nagaantay ng service niya. Hindi ko
siya pinansin nung una hanggang sa nakikita ko na siya palaging
walang kasama. Kinaibigan ko siya dahil naaawa ako sa kanya dahil
siya ay nagiisa lang.
Ang sabi ko"Hello anong pangalan mo?" Ang sabi naman niya "Jane,"
ang tanong ko naman, "Pwede ba kitang maging kaibigan?" Ang tugon
naman niya ay "Oo"
Nag promise ako noong gabi sa baba ng orion's belt.
Doon nagstart ang relationship namin. Noong grade six matalik na
matalik ko siyang kaibigan. Halos hindi kami mapaghiwalay noon,
laging nagsheshare ng baon. Nagkagusto ako sa kanya at pinangako
kong siya ang pakakasalan ko pagtanda ko
"Ikaw na ang pakakasalan ko kasi ikaw lang ang naging matalik kong
kaibigan na babae. Nagagandahan din kasi ako sa iyong mga ngiti at
mata. Hindi rin ako makatiis pag malungkot ka. Nasasaktan ako
pagnasasaktan ka. Hindi kita maiwanan"
Nagblush siya nung sinabi ko iyon
Naging childhood friend ko siya at masayang-masaya kami lagi
Uwian sinundo ako ng mommy ko. Tinanong ko sa isip ko kung "Bakit
niya ako sinundo at hindi yung service driver?" Kinausap ako ng
mommy ko
"John, anak pupunta tayong Canada next week at doon na tayo titira."
Ang sabi ko naman, "Ma, hindi pwede iyon! Marami akong iiwanan na
kaibigan."
Nagtalo kami ng nagtalo hanggang sa pumayag na ako. Nagpaalam
na ako kay Jane at nangakong babalik ako.
.......A-Accident
After ten years. Bumalik ako sa bansa.Makikita ko na ulit siya.
Sinalubong ako ni tita Weng(mommy ni Jane) sa airport.
"Tita!" ang aking tugon sabay mano sa kanya. "Si Jane po nasaan?"
ang tanong ko."Ah nasa bahay. Hanggang ngayon di ka pa rin niya
makalimutan. Miss na miss ka na niya. Iniyakan ka nung gabing
umalis ka."
Natahimik ako at medyo naguiguilty kung bakit ko siya iniwanan.
Medyo may pagka guilt lang naman.
"Miss ko na rin po siya eh." sabi ko naman kay tita. "Yikeee... haha"
kinigilig na sinabi ng tita ko sa akin.
Sumakay na kami ni tita sa kotse niya at hinatid ako sa kanilang bahay.
Medyo may kahabaan ang paguwi. Nang makarating na kami sa
aming bahay, nakita ko si Jane. Ganoon pa rin ang hitsura niya.
Maganda pa rin ang mata at ngiti. Niyakap ko siya.
"Namiss kita"
"Ako rin naman eh. Matapos ang sampung taong pagkakahiwalay ko
sayo eh."
Matapos noon. Nagkwentuhan kami tungkol sa nagyari sa amin before
and after the separation. Masaya kaming nagusap. Kinwento niya rin
ang kursong kinuha niya. Nga pala nagtratrabaho na niya. CPA Lawyer
siya graduate ng accountancy sa La Salle. One take pumasa na siya at
nasa top 5 siya. Top 3 siya sa mga board passers. Ang lufet niya. Ang
galing niya.
Matapos kaming magkwentuhan, we spend a night w/ each other.
Kinaumagahan naglakwatsa kaming dalawa. Nagpunta kaming mall
at nagshoppiing, naglaro ng arcade at nagdinner sa isang fancy
restaurant. Matapos kaming magdinner nagdrive kami pauwi sa
bahay. May nakita kaming pusa sa daan at lumihis kami ng daan
nakita namin ang isang poste at doon kami bumangga.
...After 3 mins, nakita ko wala siyang malay at ako humingi ng tulong.
May nakakita samin at dinala kami sa ospital.
"May fracture ka." Sabi sa akin ng doktor. Tinanong ko sa kanya si Jane
ngunit ang sabi niya comatose daw siya.  Umiyak ako at nagsisi ng
sobra.  Nagsorry ako sa mommy niya.
"Sorry, dahil pinabayaan ko si Jane."
"Ok lang wag kang umiyak."
1 month siyang comatose
.....D-Departure/Delight
***The Departure***
Naging conscious siya ng kaunti at nagsabi ng huling habilin niya sa
akin.
"Jjjjohn. Alam kong natatakot ka na ako ay mawala ngunit hindi kita
pababayaan. Nakita mo yung orion's belt? Doon ka nagpromise sa
akin na ako ang pakakasalan mo diba? Babantayan kita lagi at
makikita mo ako sa Orion's Belt. Mahal Kita"
Namatay siya 1:00 am. Ako'y nagluksa at hindi na ako umibig muli.
Siya ang una at huli kong pagibig.
***The delight***
Ang delight ay ginawa while I'm moving on and after the flashback.
Three years later...
I live my life at nakapag move on na ako. Nagaral ulit ako ng Law at
nakagraduate ng Magna cum laude. Hindi na ako umibig dahil takot
akong masaktan. Ngunit may isang babae na dumating sa buhay ko.
Naging magkaibigan kami at nagtagal ang pagiging magkaibigan
namin. Nainlove ako sa kanya ngunit may pumipigil sa akin...at ito ay
ang takot kong umibig muli. Inamin ko sa kanya ang aking pagibig.
"Marie(Name nung girl), may aaminin ako sayo. Sa tingin ko mahal kita
ngunit parang may pumipigil sa akin."
"Ok lang sakin ngunit anung bagay ang pumipigil sayo?"
"Ang takot kong umibig muli."
"Ahh... ok lang sa akin pangako ko sayo hindi kita iiwan aalisin ko ang
takot mong umibig muli"
Matapos noon naging mag-on kami at tumagal ang relasyon namin
bilang mag syota ng 5 taon at nagkahiwalay kami nung nagpunta
siyang Germany. Bumalik siya after 2 years at doon niyaya ko siyang
magpakasal.
"Marie, ikaw lang ang nagalis ng takot kong umibig muli. Will you marry
me."
"Yes"
Doon nagpakasal kami.. Saturday July 1990 kami ikinasal.
...........
***Epilogue***
Nagkaanak kami ng 2 at nagmahalan kami...
Ang nakaraan ay nakaraan at ang kinabukasan ay kinabukasan. Mas
mahalaga ang kinabukasan kaysa sa nakaraan.  Wag tayong matakot
umibig. Any past shall not hinder you to love.


Sunday, March 20, 2011

Puzzle: Mga piyesa ng nakaraan

Characters: 

Francis- Ang Bida. Isang ordinaryong lalaki na maiinlove sa kanyang 

kaibigan.


Chris- Ang kasintahan ng bida. 

15 na taon na ang nakalipas simula nang makita ko ang una kong 

minahal. Marami na ang nagbago sa mundong aking ginagalawan. 

Minsan mahirap magcope up sa pabago-bagong panahon. 

=======Unang piyesa: Unang pagkikita=======

Kasisimula pa lang ng klase sa MSMC (Pangalan ng Paaralan namin), 

umuulan na agad. Shet that's what I forgot! Nakalimutan ko ang 

magdala ng payong. Medyo makulimlim noong panahong iyon at 

medyo malamig. Ang lamig ng hangin buti na lang at may Jacket 

akong dala. 

Tapos na ang first day of classes at nagsisiuwian na ang iba. Ako 

naman hinihintay kong tumigil ang ulan dahil ayaw kong mabasa ang 

damit ko ng tubig ulan. 

Habang nakaupo ako sa isang silya, di ko man lang namamalayan na 

nakatulog na pala ako doon. Ginising ako ng isang lalaki.

"Hey," tawag pansin ng isang lalaki sa'kin. 

"Bakit?!" Medyo masama pa ang tono ko noon dahil bagong gising 

ako.

"Gusto niyo po ba makisabay sa payong ko? Sa tingin ko po kasi 

iniintay niyo pa po ang pagtila ng ulan," kanyang sinabi

"Sige po san po ba kayo nakatira?" Tanong ko sa kanya

"Sa may Kwatro street," kanyang sagot

"Malapit lang po pala kayo samin eh," aking sinambit.

Hinatid niya ako hanggang bahay namin.

==========

Nagyoyosi ako sa loob ng kwarto ko habang naaalala ko yung mga 

taon na nagkasama kaming dalawa. Masakit sa puso pero kailangang 

maging matapang.

======Ikalawang piyesa: Ang Pagkabuo=======

"Ako nga pala si Christian Managhoy. Tawagin niyo na lang akong 

Chris para mas madali," pakilala ng isang lalaki sa klase namin. Siya 

ang naghatid sakin papunta sa bahay ko.

"Umupo ka na lang sa tabi ni Francis," sambit ng aming guro. 

Nakipagkaibigan siya sa akin. Hindi naman ako tumanggi kasi baka 

madismaya siya. Naging magkaibigan kami at siya ang pinaka 

bestfriend ko sa lahat. Lagi nga kaming tinutukso ng iba pa naming 

kabarkada na mag-On pero hindi naman. Sweet siya sakin, lagi siyang 

nagaalala. Pag gabi tinatanong niya lagi kung kumain na ako at lagi 

kaming nagpupuyatan sa telepono. 

Habang nasa klase nakaupo kaming dalawa at pinapalagay ng 

teacher namin kung ano wishlist namin sa pasko.

"Francis!" Tinawag ako ni Chris

"Yo," sagot ko sa kanya

"Anu bang wishlist mo this christmas?" Tinanong ako ng mokong

"Hindi ko alam eh. Siguro kahit anong bagay kahit na mura basta 

magpapaalala sa mga taong mahal ko," sagot ko sa kanya.

"Ah. Ako kasi hirap ako magisip ng wishlist ko eh," wika niya

"Yun na ang nilagay ko eh," tugon ko.

Makalipas ang ilang buwan at pasko na. May party kami sa aming 

paaralan at binigyan ako ni Francis na isang regalo. 

"O yan regalo ko sayo," kanyang wika.

"Ano naman to?" Tinanong ko siya.

"Isa yang piyesa ng ibibigay ko sayo."

"O tapos?"

"Bawat taon, magbibigay ako sayo ng mga piyesang iyan at kailangan 

mo siyang buuin," kanyang paliwanag.

Yun nga bawat taon unti-unti kong binubuo ang mga piyesang kanyang 

binibigay gaya ng unti-unting pagbuo ng pagmamahal ko sa kanya. 

Hindi ko kinekwestiyon kung bakit ko ba siya mahal at kung ano ang 

nagustuhan ko sa kanya. Wala ng paligoy-ligoy pa oo mahal na mahal 

ko siya nang higit pa sa magkaibigan pero hindi ko alam kung ganon 

din ba siya sakin.

=======

Naubos ko ang ang sigarilyong hinihit-hit ko. Tumulo ang mga luha 

saking mga mata. Hanggang ngayon umaasa pa rin ako sa mga 

pangako mo. Nakatulog ako sa pagod ng pag-iyak. 

Pagising ko ng umaga punta agad ako sa kusina at nagluto. Ako na 

lang ang magisa sa buhay. Wala na ang aking mga magulang. 

Namatay sila sa isang pangyayari sa Manila. Tita ko ang nagpaaral sa 

akin nang tumungtong ako sa kolehiyo. 

Pumunta ako sa mall at inaantay ko ang tiyahin ko dahil may ibibigay 

siya sakin. Habang nagaantay ako inalala ko yung mga pagtatanggol 

niya sakin sa mga gago at ang pagaalaga niya sakin.

=====Ikatlong piyesa=====

"Aray!" Sinapak ako ng isang nakakatakot na tao.

"Pera mo? Labas mo bilis!"

"Wala na akong pera," aking sinambit.

Sinapak ako ng paulit-ulit. Wala naman kasi akong pera. Umuuwi ako 

naglalakad.

Biglang may sumapak sa gagong nilalang. Binugbog siya ng isang 

taong hindi ko maaninag kung sino. Nanghina na lang ako at 

hinimatay. May lagnat pala ako at siyempre pagod sapagkat binugbog 

ako.

Pagising ko nasa loob ako ng bahay at binabantayan ako ng kaibigan 

ko. Natutulog siya at pinagmasdan ko ang mga magaganda niyang 

mata, ang matangos na ilong niya at ang bibig niyang simpula ng mga 

rosas. Hinaplos ko ang kanyang buhok na napaka lambot. Nagising 

siya at ako naman pasimple na di nakatingin sa kanya.

"Hoy!" Sumigaw ang mokong sakin

"Bakit?"

"Diba sabi ko wag kang maglalakad na ikaw lang ang magisa? Dapat 

inantay mo na lang ako o kaya naghanap ka ng kasama. Hindi mo ba 

alam kung gaano ako nagalala sayo?" Namumula pa ang kanyang 

mga mata.

"Napapraning ako kagabi. May pasa ka pa at mga sugat. Sa susunod 

ah. Antayin mo ako."

"Opo," tugon ko sa kanya at ngumiti na ako sa kanya. Hinawakan niya 

pisngi ko at kinurot niya.

"Ang cute mo talaga!" Sabi ng mokong.

Sa tuwing nagkakasakit ako, siya ang nagaalaga sakin. Sa tuwing 

binubully ako siya ang nagtatanggol sa akin.

=======

Nakita ko na nga ang tiyahin ko. Ang gusto ng tita ko na ako ang 

maging isa sa mga groomsmen ng kanyang asawang hapon. Magaan 

ang loob ko sa asawa niya parang tatay at kapatid ang turing ko sa 

kanya gayundin siya sakin. Binigay niya sakin ang isang invitation.

Matapos nun ako ay humalik na sa kanya at umuwi na sakay ng isang 

jeep. Habang bumabyahe naaalala ko ang araw kung kailan kami 

nagkahiwalay.

======Ikaapat na piyesa: Mahal kita======

Matatapos na ang school year at inimbitahan ako ng mga magulang 

niya na kumain sa kanila. Nagkwentuhan kami at nagtawanan. Ang 

saya pala kasama ng mga magulang niya. 

"Yang si Christian, magaaral siya sa Australia next year at doon na 

kami lilipat," banggit ng kanyang nanay. 

"Maganda yon Chris, go grab the opportunity," wika ko ngunit 

nasasaktan ako.

Hinatid ako ni Chris sa bahay namin. 

"O ba't parang malungkot ka?" Tanong ni Chris sa akin.

"Wala," sagot ko sa kanya

"Tungkol ba to sa sinabi ng mommy ko sayo?" Hindi na ako umimik.

"Hoy! Magsalita ka naman."

"Sabi mo walang iwanan sa ere, nasan na yang mga pangako mo? 

Talkshit ka men!" Galit kong sinabi sa kanya.

"Alam mo, lahat ng ginagawa ko para sating dalawa to," kanyang 

sinabi.

"So kailangang mangiwan?"

"Pasensya naman. Wala na naman akong magagawa eh. O siya 

hanggang dito na lang."

"Mahal kita." umiiyak kong sinambit sa kanya.

"Mahal din kita." 

"Higit pa sa kaibigan." Inamin ko sa kanya ang mga nararamdaman ko 

bago siya umalis.

"Gago ka! Tang ina ka! Bakit ngayon mo lang sinabi? Bakit kung kailan 

ako aalis dun mo lang sinabi?" 

"Oo na ako na ang gago! AKO NA ANG TANGA!"

"BUTI ALAM MO! DI MO BA ALAM GANUN DIN ANG NARARAMDAMAN 

KO SAYO? MANHID KA GAGO. DATI PA AKO NAGPAPARAMDAM 

SAYO!" Oo na ako na ang manhid ako ng ang tanga. 

Umiyak siya sa harap ko at ganun din ako. Bumuhos ang malakas na 

ulan at kami ay nagkaaminan.

Kinabukasan...

Nasa paliparan kami at aalis na siya.

"Francis,"

"Oh."

"Pangako pag nakagraduate na ako ng kolehiyo, babalikan kita. 

Hahanapin kita kahit san ka man naroroon," kanyang pinangako. 

Niyakap ko siya habang umiiyak ako. 

"I love you." yan na lang ang huling salita na narinig ko sa kanya.

Hindi ko na nabuo yung regalo niya saking puzzle.

=======

Sa wakas at nakarating na ako sa aking paroroonan. Tumuloy na ako 

sa bahay at nagluto na ng kakainin ko. Kumain na ako. 

Ako lang ang magisa.....
Walang kasama..... 

Tinanong ko sa sarili ko, "Habang buhay na lang ba ako magiging 

ganito nagiisa sa buhay at walang kasama? " Pinagmasdan ko ang 

picture fram ng mama at papa ko sa sala at naalala ko ang nangyari 

sa kanila noong magkokolehiyo na ako.

======Ikalimang Piyesa: Mga nawawalang piyesa. Mga taong nawala ka======

Narinig ko sa balita...

22 people died while close to a hundred were injured when five 

simultaneous bombings rocked five areas in Metro Manila—LRT and 

Plaza Ferguson in Manila; a bus in Cubao, Quezon City; NAIA in Pasay 

City and an area near a gas station in Makati City.

Tumawag sakin yung tita ko at iyak ng iyak. Habang nanunuod ako ng 

TV. 

"Francis ang mama at papa mo!" Sigaw ng tita ko sa telepono.

"Anung nangyari sa kanila?" Pagaalala kong sinabi sa kanya.

"Francis namatay na sila!" Hindi ako makapaniwala sa sinabi niya.

"Tita wag ka magbibiro ng ganyan!"

"Hindi ako nagbibiro. Nakita ko! Sa LRT," sambit ng tita ko habang 

siya'y umiiyak.

Dali dali akong bumyahe galing laguna papunta sa maynila kung saan 

nakatira ang tita ko. Limang oras akong bumyahe papunta sa kanila. 

"Tita anu nangyari? Tita!" Iyak kami ng iyak. 

Narecover ang mga bangkay ng mga magulang ko at doon  

pinacremate namin sila.

Matapos ng pangyayaring iyon, naging malungkot na ang buhay ko. 
Sunod sunod ang mga problemang naranasan ko. Iyak ako ng iyak sa 

kwarto. 


Tinapos ko ang high school at nung magkolehiyo ako tita ko naman 

ang nagpaaral sakin. Marso 2001 ako naggraduate ng high school. At 

nagpunta ako sa Maynila. Doon hinanap ko ang aking sarili. Nagaral 

ako at nagtapos ng accountancy. 

Isa rin sa mga problema ko ay noong kasagsagan ng bagyong Ondoy. 

Iyak ako ng iyak sa kakahingi ng tulong at halos malunod na ako. Akala 

ko mamamatay na ako nung mga panahong iyon pero hindi pa pala.

=======

Hindi na ako umiyak. Siguro ubos na ang mga luha ko. Siguro 

nakalimutan na niya ang mga pangako niya sakin. Highschool pa lang 

naman kami noon eh at tapos na siguro yun magkolehiyo. Hindi na 

niya siguro ako naaalala. Sigurado ako may asawa at anak na siya. 

Malamig na pagtingin ko sa kanya. Dahilan na rin siguro ng 

pagbabago ng panahon.

Natulog na lang ako dahil maaga pa ang pasok ko bukas dahil may 

bago akong trabaho. Tinawagan kasi ako ng isang sikat na kumpanya. 

Kinukuha nila ako sa para sa isang mataas na posisyon. Grabeng 

bigtime yun! Tinawagan ako mismo ng kumpanya para doon? Di 

naman ako kagalingan. Ang mismong pagrereportan ko ay ang C.E.O! 

=====Huling Piyesa: Mga piyesa ng kasalukuyan=====

Kinabukasan...... 

Nagreready na ako para unang araw ko sa trabaho. Nagtungo na ako 

sa kumpanyang aking papasukan. Nakita ko ang iba 

nagugoodmorning sakin . Nagpunta na ako sa opisina ko at nilagay 

ang gamit ko doon at nakita ko ang opisina ng boss ko.

"Mr. Dela Rosa! Hinahanap at Hinihintay kita for Five years! At last 

nandito ka na rin sa piling ko," sambit ng boss ko. Sino ba siya? Sa 

piling ko?

"Eh? Piling niyo?" Nagtaka ako. Bigla siyang humarap sa akin. Nagulat 

ako sa nakita ko. Si......Si.....Si Chris. 

"C-C-Chris?" Nautal ako nang nakita ko siya. 

"Francis," diretso niyang sinabi ang pangalan ko.

Umiyak ako sa harap niya.

"Ba't ka umiiyak?" Tanong niya.

"Gago ka kasi eh! Bakit ngayon ka lang?" 

"Dumating sa buhay ko. Pilit binubuksan ang sarado ng aking puso. 

Ikaw ba ay nararapat sa akin?" Kinanta niya

"ULUL!"

Kinuha niya ang kamay ko at kami ay umalis. 

Nasa kotse kami. Hinawakan niya ang kamay ko at nagdrive na siya. 

Wala akong imik sa loob hanggang sa binasag niya ang katahimikan.

"Alam mo ba kung san tayo pupunta?"

"Malay ko sayo? Nagtatanong ka sakin ikaw ang nagdadrive." 

Pinilosopo ko siya.

"Papunta tayo sa Laguna, sa dating bahay niyo." Nagpunta nga kami 

sa Laguna. Doon nagkwentuhan kami. Kinwento ko sa kanya ang mga 

nangyari sa akin nung nawala siya. Doon umiyak ako sa balikat niya. 

Niyakap niya ako at dinamayan. Kinwento niya kung ano ang nangyari 

sa kanya sa Australia. Halos mabaliw na siya sa kakakaisip sakin.

"Gago ka Chris, bakit mo ako iniwan? Bakit pinatagal mo pa ng ilang 

taon bago ka bumalik sa Pilipinas?"

"Hindi kita iniwan Francis. Malayo lang ako sayo pero ang puso ko 

malapit pa rin sayo. 2005 pa lang bumalik agad ako ng Pilipinas. 

Hinanap kita sa dati mong bahay kaso hindi ka na nakatira doon. 

Pinahanap kita sa taong kilala ko."

"Bakit ngayon lang?" Iyak ako ng iyak

"Hindi ko rin alam eh. Nagsikap lang talaga ako para mabuo ang mga 

pangarap nating dalawa."

"Hindi ko pangarap yan! PANGARAP MO LANG YAN! Ang tanging 

pinangarap ko lang ay ang makasama ka pero tumigas na ang puso 

ko."

Ang lakas ng ulan at ang lamig gaya ng pagtingin ko sa kanya ngayon. 
Malamig na.....

"GAGO KA PALA EH! SINABI MO AKO ANG NANGIWAN. IKAW RIN 

PALA! IKAW RIN ANG HINDI TUMUPAD SA PANGAKO NATIN SA ISA'T 

ISA," sinigaw niya sa akin.

"Bakit ang tagal mo?"

"Kasi nagsisimula pa lang akong itaguyod ang sarili ko! Hirap pa ako 

at wala pa akong kakayahan para hanapin ka sa buong Pilipinas! At 

sang lupalop ka man naroroon!"

"Pasensya na! Talagang ganito lang ang panahon. Pinalamig na ng 

panahon ang puso ko."

"Pero pwede pa bang painitin ko muli iyan?"

"Pasensya na. Hindi na."

Lumayas na ako sa harap niya 

*BEEEEEEEEEEEEEEEEP*

"FRANCIS!" 

"ARAY!" Napa upo na lang ako. Nakita ko na lang siyang naka 

handusay sa daan.

"Chris!" Mabilis ang mga pangyayari. Dinala ko siya sa pinakamalapit 

na ospital. Kasama ko ang driver ng kotseng nakabangga sa kanya.

"TANG INA KA! PAG MAY NANGYARI SA MAHAL KO! LAGOT KA SAKIN!"

Akala ko naglaho na ang pagtingin ko sa kanya. Akala ko pinatigas na 

ng panahon ang puso ko. Akala ko hindi ko na siya mahal. 

MAHAL PA RIN KITA CHRIS!

"Anu na nangyari sa kanya doc?" Tinanong ko ang doctor.

"He lost tremendous amount of blood. Kailangan natin ng donor na 

type A na blood type."

"Type A? Ako type A!" 

"Sige itetest namin kung pepwede ka" At yun na nga tinest nila kung 

pwede akong magdonate. Nagdonate ako ng dugo 

Nagpahinga ako sa pagod sa pagdodonate ng dugo. 

"Dok anu na nangyari?" Tinanong ko ang doktor.

"Ok na siya and he is recovering," sabi ng doktor sakin.

"Lord sana makarecover na siya," yan ang dinadasal ko ngayon. Sana 

makarecover na nga siya. Pumasok ako sa kwarto na kanyang 

pinagtutulugan. Iyak ako ng iyak. Nakahawak lang ako sa kamay niya 

hanggang sa makatulog ako.

Nagising bigla ako nang nakaramdam ako ng humahaplos sa buhok 

ko. Si Chris. Gising na siya at pinagmamasdan niya ang pagtulog ko.

"O gising ka na pala!"

"Hindi tulog pa! Tulog pa ako! Nakapikit pa nga ako eh! Check it out. 

See for yourself!"

"ULUL! haha."

"O ano akala ko ba matigas na puso mo at malamig na pagtingin mo? 

Nasan na tigas ng puso mo?"

"Sorry Mali ako ng inakala," humingi ako ng patawad sa kanya

"Kailangan pa atang maaksidente ako eh! haha!" Tawa niya.

"Salamat pala sa pagligtas sakin."

"Wala iyon. Mahal kasi kita eh."

Nagkwentuhan kami sa mga nangyari sa amin nung mga araw. Yung 

mga oras na nawala at yung regalo niya noong pasko.

"Francis."

"O?"

"Naaalala mo pa ba yung niregalo ko sayo noong first year. Nung 

pasko?"

"Oo. Yung puzzle."

"Gusto mong buuin?"

"Sige." Pinadala ko yung puzzle na iyon sa ospital pati na rin yung mga 

pirasong natitira ay pinadala ko.

Binuo namin itong puzzle at nakita kong ang salitang "Mahal kita" at 

nakasulat ang pangalan ko. Kinwento niya na bahagi pala ito ng 

kanyang pagtatapat ng pagibig sa akin dati. 

Matapos nun pinasyal ko siya sa labas ng ospital. Nakawheel chair 

siya.

"Mahal mo ba talaga ako?" Tanong niya sakin habang kami ay 

namamasyal.

"Oo naman," sagot ko.

"Patunayan mo." Hinamon niya ako.

"O ayan na." Hinalikan ko siya ng matagal habang nakaupo siya sa 

wheel chair. 

=====

Lahat tayo ay may mga sariling puzzle na binubuo sa buhay. Bawat 

piyesa nito ay mahalaga kaya pahalagahan natin ang mga ito. 

Sa Ingles:

We all have puzzles to complete in our lives. Every part of it is important 

so we should appreciate it.